El sò suocèr g’ha dad un assegn per 120 miliun de dolar e g’ha dit de scumparì de la vita del sò fiœul.

G’ho minga bisogn de dì una parolla. El silenzi che l’è vegnuu dopu parlava per mi.

La dona che l’è partida senza nient l’era sparìda.

La dona che l’è turnada incœu l’è stada la tempesta.

Lassèm purtàt indrè indué l’è cumincià tüt.

Tri an prima che chel assegn l’era rivà sü la scrivania, g’havevi vintiquattru an laureà a Columbia, che stüdiavi matemategh aplicada e g’havevi minga di dané.

Ho dad ün curs a i tüsan ricch in del Upper East Side per pagà el ficc. Vivevi cun i tagliatelle istantanee e ul caffè. Ho metü sü i stess tri vestid in de la rotasiün.

L’eri nissun.

Julian Sterling l’era tutt.

Erede de una fortuna inscì grand che g’haveva la sò pagina di Wikipedia. I omm ricch sunt bell inscì facil, cun i vestit su misura che se adaten come la segunda pell e ün surris che havea lanciad mil cupertin de rivist.

Num se incuntram in una gala de beneficenza, indue l’eri drè a laurà come una tüsa che controllava i mantell.

Lü m’ha dumandà el me nomm. G’ho dit. Lü m’ha dumandà de disnà. Ho rìd e ho dit che pudevi minga pagà i ristorant indue lü l’era ndad.

L’è rivà in del me apartament el dì dopu cun el magnà cines da purtà a cà e una butela de vin che probabilment l’era custada pusè de tutt el me armadio.

G’hem magnad sü la mia fuga, i gamp che pendeven sü la cità, e lü m’ha dit che l’era stanc de la gent che vedeva dumà el sò cognome.

G’ho dit che m’importava no el sò cognome. Me interesava se pudeva dac ripòsta a un’equaziun diferenzial.

Lü pudeva minga.

Me son inamurad comunque.

Per ses mes, vivem in una bolla. Lü l’ha purtà mi in di post che havea vist dumà in di cinema. G’ho mustrà part de la cità che i turist g’havevan mai truvà.

Lü l’ha dit che faseva sentil real.

Ho dit che lü el me faseva sentir vist.

 

 

ver continúa en la página siguiente