5 minut dopu la divisiün, sunt ndad in del volo a l’esterno cun i me dü fiö. Intant, tutt i set member de la familia de la mia ex-cugnada s’eren riunid in de la maternità per ascultà i resultà de l’ecografia de la sò padruna, ma i paroll del dutur i han lassà stupidi.

Quel che l’eri rivà a recognoss. Quel che g’ha mai duperà per el lavurà.

L’è minga vegnuu fœura. L’ha minga sbassà la vus “Iè,” l’ha dit, s’è schizà sü la sò sedia, “l’è fad.”

Una pausa. Poeu el sò ton l’è diventad morbido, dolz come nausea.

“Vegni da tì incö. Incö l’è el control, no? Preocupate minga, Vanessa... la mia familia l’è gemò drè a nà lì.”

Lü el me vardà per pooch temp, cuma se fudessi sultant un mubilia.

“El to fiö l’è el futur de tutt. Finalment g’hem de avegh el noster fiö.”

El mediatur g’ha spustà i document final vers de lù.

Ethan l’ha minga lett una sola riga.

L’ha firmà cun ün tratt fort e negligent e l’ha bütà la penna sül taul come se l’era drè a tajà sü ün acord, e minga finì el matrimoni.

“Gh’è nient de discuter,” l’ha dit in manera ciara. “El condominio l’era mio prima del matrimoni. La machina l’è mia.”

G’ha scjaldà i spall.

“Per quant riguarda i tüsan... se lee i vüreva, la pœ ciapal. L’è salvà i prublem.”

Quaicoss denter del me pecc el s’è strenzü, ma el s’è minga rutt.

Plü minga.

ver continúa en la página siguiente