La mia surela la m’ha cressü. La g’ho ciamada nissun. Poeu g’ho imparà la verità che g’ha cambià tüt

Smort. Tremend. El sò respir l’era poq profund e minga uniforme. El dulur l’era sü la sò facia in di mod che havea mai vist prima. Lee la pareva piscinina. Frajil. Come se la forza che una volta la definiva l’era stada pian pianin svuotada.

Me son mettü in genocc, ciamand el sò nomm, i me man tremevan mentre cercavi de vütala a sedèss sü.

Lee la sorrideva comunque.

“Vurrìa minga preocupàt,” l’ha sussurrà.

In del uspedà, la verità l’è vegnuda fœura pian pianin. Minga tüt in una volta, ma in pezz che fasevan püsee mal quant che se truvavan insema.

Una malatia cronica che lee havea ignurad per tant ànn. Sintom che lee l’ha spazzolad via. I medisin che lee la pudeva minga permetess de cumprà. I visit del dutur lee l’ha saltad perché l’afit e la spesa l’eren prima.

E pö i paroll che m’han schiacciad completament.

“G’he stà mai nissuna eredità,” l’ha dit tranquillament. “La mamma l’ha minga lassà nient.”

La vardava, confus.

“Tüt qui dané che pensavet che vegneven dal risparmio,” l’ha continuad, “l’eren vegnü da mi. Vurevi no che te sentivet intrapolà. Vurevi che te studiavet liberamente.”

 

 

ver continúa en la página siguiente