La mia surela la m’ha cressü. La g’ho ciamada nissun. Poeu g’ho imparà la verità che g’ha cambià tüt

La mia surela la m’ha cressü. La g’ho ciamada nissun. Poeu g’ho imparà la verità che g’ha cambià tüt

G’havevi dodes ànn quand la noster mam l’è morta, un’età induè el mund l’è ancamò solido e permanent, fin che all’improvviso l’è minga mort. Me regordi ben el corridor del uspedà. L’odor fort de l’antisettico. I lus che ronzan sora. La manera in cui i adult parlaven cun vus bass, cuma se el silenzi stess pudeva amollir el dulur.

Quel che me regordi pusè, però, l’è la mia surela.

Lee l’era in pè al funeral, cun la schiena driza, i spall quadrà, i œucc secc. Lee g’havea 19 ànn, quasi pusè de una tœsa, e anca se quaicos de lee l’è cambiad in quel dì chi. Menter tutt i olter se sfracaien, lee l’è diventada ferma. Fort. Immobile.

In ün solo mument, l’è diventada la mia genitur, la mia prutetura e tutta la mia red de sicurezza.

Lee l’ha mai fad ün annunci. Gh’era no una promesa dramatica. Lee l’è semplicement ndada innanz e l’ha fad quel che g’hera de vess fad. Tranquillament.

Lee l’ha lassad el college senza digh a nissun. G’ha ciapà dü mesté. Imparà cuma fär una lista di alimentari che la va olter chel che dovaria avegh. G’ho imparà a trasfurmà la stanchezza in ün surris inscì convincente che anca mi g’ho credü quand lee l’ha dit, “Varem ben.”

E in quai mod, l’eran.

O almen, l’è quel che g’ho dit a mi stess.

 

ver continúa en la página siguiente