L’eri turnad a cà per sedè tranquillament in de la fila de drè de la cerimonia di veteran de mio pà, mentre la mia matrigna la sorrideva, “L’ha giamò lassà la marina” - pö ün om in di vestì bianchi l’è entrad in de la sala piena de gent, l’ha minga vardad el palq e l’ha cuminciad a camminà dritt vers de mi.

Dedent, l’aria la g’haveva l’odor dol caffè stagn e de la cera dol paviment, qe la portava indré un’alluvion de vècc regords. Me son slontanà dal center de la stanza e son nà a la deriva vers el mür de drée.

“Questa l’è la sò tüsa, vera?” Ho sentì una dòna sussurrà a sò marì.

“Ho sentì che lee la pudeva minga tajal in de la Guardia Costiera”, l’òmm g’ha rispost scundund el cò.

Ho tegnü la mia espresiün neutral quand vardava Gladys a rid cun ün assessur local visin al palq. Lee l’havea imparà a restà visin a i gent impurtant per vess sicüra che l’era semper stada vista.

La cerimonia l’è cuminciada cun la tipica precisiun de una cità piscinina quand el pastür g’ha ufrì una cürta oraziùn de apertura. La Gladys la vardava tutt i detai cun ün œgg acut, a cercà quaidun difet che pudeva rovinà la sira.

A la fin la s’è avvicinada a mi in del retro de la stanza mentre la purtava ün vassoi d’argent pien de bev. “Andrea, in realtà g’hem poq aiut stasira,” l’ha dit cun ün surris falso e magro.

“De che g’he bisugn?” G’ho dumandà.

“Se te va a sconderte in de l’ombria, te podariet anca vess util a i ospit,” l’ha sussurrà. Lee la m’ha spincc el vassoi pesant in di man e la s’è chinada visin a la mè oregia.

“L’è ün look pusè bun de fac finta de vess anca mò impurtant,” l’ha agiunt.

Ho ciapad el vassoi senza dir nient e ho cuminciad a muvess per la sala per ufrir l’aqua ai partecipant. La magiur part de la gent la me faseva minga caso, anca se quaid’ügn el me vardava cun pietà quand camminavi davant a i sò sedie.

“Grazie, Andrea,” l’ha dit una dòna. “L’è inscì bell de part de ti de vùtà perché l’è turnà a cà incœu.”

“Me dispias minga, signura,” g’ho rispost cun cortesia.

“E cosa l’è che te fà cun la tò vita in di dì d’incœu, caro?” la dumanda cunt el cò inclinà.

“Incö sun staziunà en Virginia,” g’ho dì semplicement.

El surris de la dòna tremulava de incerteza. “Oh, mi

 

 

ver continúa en la página siguiente

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.