El sol de la tarde caía pesado sobre el patio de la casa, calentando las losetas rojas como si quisiera dejar grabado para siempre aquel día. El aire estaba espeso, tibio, con ese olor a tierra caliente tan propio de Guadalajara cuando el día se despide sin prisa.
Yo acomodaba el último centro de mesa con ramas de laurel, flores blancas de azahar y bugambilias que crecían desde hacía años junto al muro, tercas, firmes, como yo.
Ochenta sillas blancas, recién limpiadas, formaban un semicírculo perfecto. No estaban ahí por casualidad. Cada una representaba una historia, una risa, un abrazo pendiente. Esperaban a la familia, a los amigos, a los compañeros de universidad de mi nieta Mariana.
Me llamo Amparo Valdez, tengo sesenta y ocho años, y toda mi vida la he pasado entre ollas, fogones y mesas largas. Durante más de cuarenta años dirigí un negocio de banquetes en Guadalajara. No uno elegante, de esos que salen en revistas, sino uno honesto.
Decían que mis guisos calmaban suegras difíciles y cerraban tratos que parecían imposibles. Yo nunca entendí de negocios. Solo sabía escuchar, cocinar y servir.
La comida siempre fue mi manera de decir te quiero, estoy aquí, no estás solo.
Ahora ya estaba retirada. Las rodillas ya no respondían igual, las manos se cansaban más rápido. Pero para la graduación de Mariana, mi nieta querida —arquitecta con honores— quise hacerlo todo yo misma. Porque hay momentos que no se delegan.
Porque hay celebraciones que se cocinan con el corazón.
ver continúa en la página siguiente
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
