Lür han rìd quand el me fiö l’è ndad travers el palq de la laurea cun in man ün neonato - una dona l’ha sussurrad “Propri come la sò mam”... Ma quel che lü l’ha dit dopu l’ha lassad mut tutta la stanza.

“Se g’ho de purtala a la laurea... te resteret anca mò?”

Dormivi minga quella sira.

E ancamò l’eri minga preparà.

La cerimonia l’è cuminciada come tutt i olter.

Nomi. Aplausi. Discors.

Poeu Adrian l’è ndà föra de la fila.

Lü l’è caminad drizz vers de mi.

“Mamma,” l’ha sussurrad, tendend i bras, “damm-la.”

I me man se muven prima che la me ment pudeva rivà.

Ho metü la neonata in di sò bras.

Lü l’ha metüda in del sò pecc, ascüsa sotta el sò vestit, trann la sò facia piscinina cuperta in una cuperta rosa.

Poeu el s’è girad e l’è ndad verso el palq.

I susurr cumenciaron subit.

Poeu el rit.

Morbido al principi... poi se spantega.

“Set sul seri?”

"Uauh…"

E pö, dedré de mi, una dòna l’ha sibillà fort asé...

“Propri come la sò mam.”

L’è colpì cuma una schiaffiada.

Per un mument, pudevi minga respirà.

Vuree scumparì.

Per turnà indrè in del temp.

Per in quai mod cancelà tüt i errur che g’havevan purtà chi.

Ma Adrian el s’è minga fermà.

L’ha minga vardà giò.

Lü l’ha minga esità.

Lü l’è ndad sü qui gradin chi, ün pass a la volta, e l’ha tegnü la sò tüsa come se l’era indué l’era.

L’ha acetà el sò diploma.

Poeu... l’è minga partì.

L’è ndad al microfono.

 

 

ver continúa en la página siguiente